فریبا کاظمی

---

سندرم ایمپاستر یکی از پدیده‌های روان‌شناختی رایج در میان افراد موفق است که با احساس بی‌کفایتی، ناتوانی در درونی‌سازی موفقیت‌ها و ترس از آشکار شدن به‌عنوان فردی «متقلب» شناخته می‌شود. با وجود افزایش پژوهش‌ها در این حوزه، نقش سازه‌های عمیق شخصیتی و هیجانی در تبیین این پدیده همچنان نیازمند بررسی است. پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی سندرم ایمپاستر بر اساس الگوهای روابط موضوعی و کمال‌گرایی با نقش میانجی احساس شرم در دانشجویان دختر شهر تهران انجام می‌شود. بر اساس نظریه روابط موضوعی، بازنمایی‌های درونی از خود و دیگران که در تعاملات اولیه با مراقبان شکل می‌گیرند، می‌توانند بر خودپنداره و درونی‌سازی موفقیت‌ها اثرگذار باشند. همچنین کمال‌گرایی ناسازگار با خودانتقادی، استانداردهای غیرواقع‌بینانه و ترس از اشتباه، از عوامل مرتبط با تداوم احساسات ایمپاستر محسوب می‌شود. از سوی دیگر، احساس شرم به‌عنوان هیجانی بنیادین، با تقویت احساس نقص، بی‌ارزشی و ترس از ارزیابی منفی، می‌تواند رابطه میان الگوهای روابط موضوعی، کمال‌گرایی و سندرم ایمپاستر را تبیین کند. با توجه به محدود بودن پژوهش‌های داخلی و فقدان بررسی هم‌زمان این متغیرها، مطالعه حاضر می‌تواند به روشن شدن سازوکارهای روان‌شناختی مؤثر بر شکل‌گیری سندرم ایمپاستر و ارائه شواهدی برای طراحی مداخلات پیشگیرانه و درمانی در دانشجویان دختر کمک کند.  

Imposter syndrome is a common psychological phenomenon characterized by persistent feelings of inadequacy, difficulty internalizing achievements, and fear of being exposed as a fraud despite objective success. Although growing evidence has highlighted its adverse effects on academic and psychological functioning, the underlying personality and emotional mechanisms remain insufficiently understood. The present study aims to predict imposter syndrome based on object relations patterns and perfectionism, with shame serving as a mediating variable among female university students in Tehran. According to object relations theory, internalized representations of the self and others, formed through early interactions with caregivers, influence self-concept and the ability to internalize success. Maladaptive perfectionism, characterized by unrealistic standards, excessive self-criticism, and fear of mistakes, has also been consistently associated with stronger imposter feelings. Furthermore, shame, as a core self-conscious emotion involving feelings of defectiveness, worthle  ess, and fear of negative evaluation, may explain how dysfunctional object relations and perfectionism contribute to imposter experiences. Given the limited research integrating these variables, particularly within the Iranian context, this study seeks to clarify the psychological pathways underlying imposter syndrome. The findings are expected to enhance understanding of the developmental and emotional mechanisms involved and provide empirical evidence for designing preventive and therapeutic interventions targeting female university students.