تاثیر قابلیت های دیجیتال بر تاب آوری سازمانی با میانجی گری نوسازی استراتژیک در پلتفرم های حوزه گردشگری

صنعت گردشگری به دلیل ماهیت آسیب‌پذیر خود در برابر بحران‌ها و شوک‌های محیطی، نیازمند توسعه تاب‌آوری سازمانی است. در عصر دیجیتال، قابلیت‌های دیجیتال به عنوان یکی از مهم‌ترین عوامل موفقیت و بقای سازمان‌ها مطرح شده‌اند. با این حال، پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که تأثیر قابلیت‌های دیجیتال بر پیامدهای سازمانی غالباً غیرمستقیم و از طریق سازوکارهای میانی تحقق می‌یابد. هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر قابلیت‌های دیجیتال بر تاب‌آوری سازمانی با نقش میانجی نوسازی استراتژیک در پلتفرم‌های گردشگری ایران است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری شامل ?? پلتفرم گردشگری ایران بود که از میان آن‌ها ?? شرکت (?? پرسشنامه معتبر) به عنوان نمونه مورد بررسی قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته جمع‌آوری و با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که قابلیت‌های دیجیتال تأثیر مثبت و معناداری بر نوسازی استراتژیک و نوسازی استراتژیک تأثیر مثبت و معناداری بر تاب‌آوری سازمانی دارند، اما تأثیر مستقیم قابلیت‌های دیجیتال بر تاب‌آوری سازمانی معنادار نیست در نتیجه، نوسازی استراتژیک نقش میانجی کامل در رابطه بین قابلیت‌های دیجیتال و تاب‌آوری سازمانی ایفا می‌کند. به عبارت دیگر، قابلیت‌های دیجیتال تنها زمانی به تاب‌آوری سازمانی منجر می‌شوند که از طریق نوسازی استراتژیک هدایت شوند. این یافته‌ها بر اهمیت نوسازی استراتژیک به عنوان سازوکار تبدیل قابلیت‌های دیجیتال به تاب‌آوری سازمانی تأکید دارد و به مدیران پلتفرم‌های گردشگری توصیه می‌کند که سرمایه‌گذاری در قابلیت‌های دیجیتال را با بازنگری مستمر راهبردها، مدل کسب‌وکار و فرآیندهای سازمانی همراه سازند تا بتوانند در برابر بحران‌های محیطی پایدار باقی بمانند. کلیدواژه‌ها: قابلیت‌های دیجیتال، نوسازی استراتژیک، تاب‌آوری سازمانی، پلتفرم‌های گردشگری، قابلیت‌های پویا

Abstract

The tourism industry, due to its vulnerable nature to crises and environmental shocks, requires the development of organizational resilience. In the digital age, digital capabilities have been introduced as one of the most critical factors for organizational success and survival. However, previous research has shown that the impact of digital capabilities on organizational outcomes is often indirect and mediated through intermediate mechanisms. This study aims to investigate the effect of digital capabilities on organizational resilience with the mediating role of strategic renewal in Iranian tourism platforms. In terms of purpose, this research is applied, and in terms of nature and method, it is descriptive-survey. The statistical population consisted of ۳۶ tourism platforms in Iran, of which ۲۹ companies (۶۰ valid questionnaires) were selected as the sample. Data were collected using a researcher-made questionnaire and analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM). The findings revealed that digital capabilities have a positive and significant effect on strategic renewal (?=۰.۷۹۳, p<۰.۰۰۱), and strategic renewal has a positive and significant effect on organizational resilience (?=۰.۶۰۶, p<۰.۰۰۱). However, the direct effect of digital capabilities on organizational resilience is not significant (?=۰.۲۱۴, p=۰.۱۲۰). Consequently, strategic renewal plays a full mediating role in the relationship between digital capabilities and organizational resilience. In other words, digital capabilities lead to organizational resilience only when they are channeled through strategic renewal. These findings emphasize the importance of strategic renewal as a mechanism for transforming digital capabilities into organizational resilience and recommend managers of tourism platforms to align investments in digital capabilities with continuous revision of strategies, business models, and organizational processes to remain sustainable in the face of environmental crises. Keywords: Digital Capabilities, Strategic Renewal, Organizational Resilience, Tourism Platforms, Dynamic Capabilities