علی زاهدی

علی زاهدی

عنوان پایان‌نامه

مقایسه اثر دو نوع تیپینگ مهاری و تسهیلی بر تعادل، حس عمقی و نمره LESS در مردان فوتبالیست دارای والگوس پویای زانو



    دانشجو علی زاهدی در تاریخ ۲۶ مهر ۱۴۰۴ ساعت ۱۷:۰۰ ، به راهنمایی رحمان شیخ حسینی ، پایان نامه با عنوان "مقایسه اثر دو نوع تیپینگ مهاری و تسهیلی بر تعادل، حس عمقی و نمره LESS در مردان فوتبالیست دارای والگوس پویای زانو" را دفاع نموده است.


    دانشجو
    علی زاهدی
    استاد راهنما
    رحمان شیخ حسینی
    استاد مشاور
    هاشم پیری
    محل دفاع
    تربیت بدنی و علوم ورزشی
    شماره ساختمان محل ارائه
    ۶۶
    نام کلاس محل ارائه
    سالن دفاع[۲۷]
    شماره کلاس محل ارائه
    ۱۰۶
    تاریخ دفاع
    ۲۶ مهر ۱۴۰۴
    ساعت دفاع
    ۱۷:۰۰

    چکیده

      

    مقدمه و هدف: آسیب‌های اندام تحتانی به‌ویژه پارگی رباط صلیبی قدامی (ACL) یکی از رایج‌ترین صدمات در بین فوتبالیست‌ها محسوب می‌شود. یکی از فاکتورهای خطر مهم در بروز این نوع آسیب‌ها، وجود والگوس پویای زانو است که با اختلال در الگوی حرکتی اندام تحتانی همراه است و می‌تواند حس عمقی، تعادل و کیفیت فرود را تحت‌تأثیر قرار دهد. از جمله رویکردهای غیرتهاجمی که اخیراً برای بهبود عملکردهای حرکتی و پیشگیری از آسیب مطرح شده، کنزیوتیپینگ است. در این میان، دو تکنیک مهاری و تسهیلی با اهداف متفاوت بر عضلات خاصی اعمال می‌شوند تا عملکرد عصبی-عضلانی را تحت تأثیر قرار دهند. هدف این پژوهش، مقایسه اثر دو نوع تیپینگ مهاری (بر روی عضله اداکتور لانگوس) و تیپینگ تسهیلی (بر روی عضله گلوتئوس مدیوس) بر تعادل ایستا و پویا، حس عمقی زانو و نمره سیستم امتیازدهی خطای فرود (LESS) در مردان فوتبالیست دارای والگوس پویای زانو است.

    روش شناسی: تعداد ۲۰ فوتبالیست مرد رده سنی ۱۶ تا ۲۴ سال دارای ناهنجاری والگوس پویای زانو در تحقیق حاضر شرکت کردند. در این مطالعه میدانی، آزمودنی‌ها به یک گروه با سه وضعیت متفاوت   (تیپ مهاری، تیپ تسهیلی و کنترل) تقسیم شدند و برای متغیرهای هدف تست های ارزیابی انجام شد. ارزیابی تعادل با استفاده از آزمون‌های Bass-Stick و Y-Balance، حس عمقی با آزمون JPS مبتنی بر فتوگرامتری و نمره LESS از طریق ثبت و تحلیل ویدئویی فرود، مورد بررسی قرار گرفت.تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم‌افزار آماری    نسخه ۲۶ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. برای مقایسه تغییرات و بررسی متغیرها از آزمون آنالیز واریانس مکرر با عامل بین‌گروهی استفاده شد. سطح معناداری P<۰.۰۵ تعیین شد.

    یافته ها: در خصوص اثر تیپینگ، نتایج نشان می‌دهد که تیپینگ اداکتور بر تعادل پویا در جهت خلف داخلی تأثیر بیشتری دارد(P<۰.۰۵)، در حالی که تیپینگ گلوتئوس مدیوس در جهات دیگر عملکرد بهتری نشان داده است(P<۰.۰۵). در مورد حس عمقی هیچ تفاوت معناداری بین دو نوع تیپینگ مشاهده نشد(P>۰.۰۵)، به‌طوری که اثرات تیپینگ‌ها بر این مؤلفه‌ها غیرمعنادار بوده و عملکرد مشابهی داشته‌اند. یافته‌های حاصل از فصل چهار به‌طور روشن نشان داد که به‌کارگیری تیپینگ می‌تواند به شکل معناداری کیفیت فرود را بهبود بخشد و خطاهای حرکتی در حین اجرای پرش و فرود را کاهش دهد(P<۰.۰۵).

    بحث و نتیجه گیری: این مطالعه با تمرکز بر تأثیر دو نوع تیپینگ (تسهیلی و مهاری) بر عملکرد حرکتی فوتبالیست‌هایی که دچار والگوس پویای زانو هستند، انجام شده است؛ وضعیتی که می‌تواند عملکرد ورزشی را مختل کرده و ریسک آسیب‌دیدگی را افزایش دهد.یافته‌های به‌دست‌آمده نشان می‌دهد که مداخله تیپینگ—خواه با هدف مهار یا تسهیل عضلات—می‌تواند باعث بهبود در شاخص‌های تعادلی و عملکرد مهارت‌های دینامیکی مانند پرش و فرود شود. این نتایج از اهمیت بالایی برخوردارند، چرا که این مؤلفه‌ها نقش کلیدی در فعالیت‌های ورزشی به‌ویژه در فوتبال دارند و به‌طور مستقیم با پیشگیری از آسیب در ارتباط‌اند.با این حال، اثر تیپینگ بر حس عمقی (Proprioception) چندان معنی‌دار نبوده است. این موضوع می‌تواند به ماهیت پیچیده سیستم حس عمقی و همچنین به محدودیت‌های مکانیسم‌های فیزیولوژیک اعمال فشار سطحی توسط تیپینگ بر گیرنده‌های عمقی بازگردد. بنابراین، تیپینگ ممکن است برای اصلاح یا تقویت حس عمقی به تنهایی کافی نباشد و نیاز به تمرینات اختصاصی‌تری وجود داشته باشد
    Abstract

      Introduction and Purpose:

    Lower limb injuries, particularly anterior cruciate ligament (ACL) tears, are among the most common injuries in football players. One of the key risk factors associated with such injuries is dynamic knee valgus, which is linked to dysfunctional lower limb movement patterns and may negatively affect proprioception, balance, and landing quality. Among the recent non-invasive approaches proposed for improving motor performance and injury prevention is kinesiotaping. Within this method, two taping techniques—inhibitory and facilitatory—are applied to specific muscles with distinct goals to influence neuromuscular function. The aim of this study was to compare the effects of inhibitory taping (on the adductor longus muscle) and facilitatory taping (on the gluteus medius muscle) on static and dynamic balance, knee joint proprioception, and Landing Error Scoring System (LESS) scores in male football players with dynamic knee valgus.

    Methodology:
    A total of ۲۰ male football players aged ۱۶ to ۲۴ years with dynamic knee valgus deformity participated in this study. In this field study, the participants were subjected to three different conditions (inhibitory taping, facilitatory taping, and control), and various outcome measures were assessed. Balance was evaluated using the Bass-Stick and Y-Balance tests; proprioception was measured using the Joint Position Sense (JPS) test based on photogrammetry; and landing quality was assessed through video analysis of landing tasks using the LESS score. Data were analyzed using    version ۲۶. A repeated-measures ANOVA with between-subjects factors was employed to compare the changes and assess the variables. The level of statistical significance was set at P < ۰.۰۵.

    Results:
    Regarding the effect of taping, results indicated that adductor taping had a greater impact on dynamic balance in the posteromedial direction (P < ۰.۰۵), whereas gluteus medius taping showed better performance in other directions (P < ۰.۰۵). No significant difference was observed between the two taping techniques in terms of proprioception (P > ۰.۰۵), indicating that both methods had similar and non-significant effects on this component. Findings from the fourth chapter clearly demonstrated that taping significantly improved landing quality and reduced movement errors during jump-landing tasks (P < ۰.۰۵).

    Discussion and Conclusion:
    This study focused on the effects of two types of kinesiotaping (facilitatory and inhibitory) on motor performance in football players with dynamic knee valgus—a condition that may disrupt athletic performance and increase the risk of injury. The findings suggest that taping interventions, whether aimed at inhibiting or facilitating muscle activity, can enhance balance indices and dynamic movement skills such as jumping and landing. These results are of great importance, as these components play a crucial role in sports activities, particularly football, and are directly related to injury prevention. However, the effect of taping on proprioception was not statistically significant. This could be attributed to the complex nature of the proprioceptive system and the limited physiological impact of superficial pressure applied by taping on deep sensory receptors. Therefore, taping alone may not be sufficient to modify or enhance proprioception, and more specialized training interventions may be required.