رابطه خودانتقادگری و نشخوار خشم با رفتارهای خودآسیب رسان: نقش میانجی تجارب آسیب زا دوران کودکی

هدف پژوهش حاضر، تعیین برازش مدل ساختاری رفتارهای خودآسیبرسان بر اساس خودانتقادگری و نشخوار خشم با میانجیگری تجارب آسیبزای دوران کودکی بود. روش پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع تحلیل مسیر بود. بدین منظور از بین کلیه دانشآموزان نوجوان دختر شهر تبریز که در سال تحصیلی ۱۴۰۳- ۱۴۰۴ مشغول به تحصیل بودند، تعداد ۲۰۰ نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشهای چندمرحلهای انتخاب، و با استفاده از پرسشنامههای آسیب به خود سانسون و همکاران (۱۹۹۸)، سطوح خودانتقادی تامپسون و زوروف (۲۰۰۴) نشخوار خشم ساکودولسکی و همکاران (۲۰۰۱) و ترومای کودکی برنشتاین و همکاران (۲۰۰۳) مورد آزمون قرار گرفتند. به‌منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری به روش تحلیل مسیر استفاده شد. نتایج تحلیل مسیر نشان داد خودانتقادگری و نشخوار خشم بر رفتارهای خودآسیبرسان اثر مستقیم دارد (۰۰۱/۰P<)، تجارب آسیبزای دوران کودکی نیز بر رفتارهای خودآسیبرسان اثر مستقیم دارد (۰۰۱/۰P<). همچنین تجارب آسیبزای دوران کودکی در رابطه بین خودانتقادگری و نشخوار خشم بر رفتارهای خودآسیبرسان نقش میانجی دارد (۰۰۱/۰P<)؛ بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که تجارب آسیبزای دوران کودکی از طریق ایجاد خودانتقادگری و نشخوار خشم، میتواند رفتارهای خودآسیبرسان در نوجوانان را افزایش دهد.

Abstract

The aim of the present study was to determine the fit of the structural model of self-harming behaviors based on self-criticism and anger rumination with the mediation of traumatic childhood experiences. The method of the present study was descriptive-correlational, path analysis type. For this purpose, ۲۰۰ adolescent female students in Tabriz who were studying in the academic year ۱۴۰۳-۱۴۰۴ were selected using the multi-stage cluster sampling method, and were tested using the self-harm questionnaires of Sanson et al. (۱۹۹۸), Thompson and Zuroff's self-criticism levels (۲۰۰۴), Sakodolski et al. (۲۰۰۱), and Bernstein et al. (۲۰۰۳). Pearson correlation and structural equations were used to analyze the data using path analysis. The results of path analysis showed that self-criticism and anger rumination have a direct effect on self-injurious behaviors (P<۰.۰۰۱), and childhood traumatic experiences also have a direct effect on self-injurious behaviors (P<۰.۰۰۱). Also, traumatic childhood experiences play a mediating role in the relationship between self-criticism and anger rumination on self- injurious behaviors (P<۰.۰۰۱); therefore, it can be concluded that childhood traumatic experiences can increase self-injurious behaviors in adolescents by creating self-criticism and anger rumination.