تأثیر مولفه های حکمرانی هوشمند بر سطح مشارکت عمومی خصوصی در شهرداری تهران

مسئله اصلی این پژوهش، شناسایی و تحلیل اهمیت توسعه رویکرد مشارکت عمومی–خصوصی در شهرداری تهران و بررسی تأثیر مولفه‌های حکمرانی هوشمند بر سطح مشارکت است. این موضوع به دلیل نقش حیاتی مشارکت در افزایش کارایی، شفافیت، پاسخگویی و ارتقای کیفیت تصمیم‌گیری در مدیریت شهری، از اولویت‌های محوری برنامه‌ریزی و سیاست‌گذاری شهری محسوب می‌شود. هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی تأثیر مولفه‌های حکمرانی هوشمند بر سطح مشارکت عمومی خصوصی در شهرداری تهران‌ می‌باشد. روش تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی - پیمایشی می‌باشد به شمار می‌آید. روش گردآوری داده‌ها در این تحقیق از نوع میدانی و همچنین کتابخانه‌ای می‌باشد. جهت گردآوری اطلاعات در این تحقیق از پرسشنامه‌های طراحی شده با در نظر گرفتن ابعاد موضوع مورد مطالعه استفاده شده است که از روایی و پایایی لازم برخوردار است. برای سنجش روایی پرسشنامه‌ها از آزمون تحلیل عاملی تائیدی و جهت پایایی آن نیز از روش آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی استفاده شده است. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه مدیران و کارکنان شهرداری منطقه ۸ تهران‌ ‌می‌باشد که تعداد آنها ۵۰۰ نفر ‌می‌باشد. بنابراین بر اساس فرمول کوکران، ۲۱۷ نفر از مدیران و کارکنان مدیران و کارکنان شهرداری منطقه ۸ تهران‌ به عنوان نمونه انتخاب شد. روش نمونه‌گیری، روش نمونه‌گیری غیر احتمالی در دسترس‌ است. جهت بررسی و آزمون فرضیه‌ها از نرم افزار و‌ SMART PLS استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مؤلفه‌های حکمرانی هوشمند (مشارکت‌ عمومی هوشمند، پاسخگویی هوشمند، شفافیت‌ هوشمند، عملکرد سازمان‌های دولتی،استفاده از فناوری) بر سطح مشارکت عمو‌می ‌خصوصی در شهرداری تهران(مشارکت بین‌بخشی ، مشارکت درون‌سازمانی و بین‌منطقه‌ای ، مشارکت با بخش خصوصی )‌ تاثیر معنی‌داری دارد.

Abstract

The primary focus of this study is to identify and analyze the importance of developing a Public–Private Partnership ( ) approach in Tehran Municipality and to examine the impact of smart governance components on the level of participation. This topic is considered a critical priority in urban planning and policy-making, due to the essential role of participation in enhancing organizational efficiency, tra arency, accountability, and the quality of decision-making within urban management.

The main objective of the present research is to investigate the effect of smart governance components on public–private participation in Tehran Municipality. From the perspective of research purpose, the study is applied, and in terms of methodology, it is a descriptive-survey study. Data were collected using both fieldwork and library-based approaches. To obtain the necessary information, structured questionnaires were designed according to the dimensions of the research topic, ensuring adequate validity and reliability.

Confirmatory factor analysis (CFA) was employed to assess the validity of the questionnaires, while Cronbach’s alpha and composite reliability coefficients were used to evaluate their internal consistency. The study population comprised all managers and employees of District ۸ Municipality of Tehran, totaling ۵۰۰ individuals. Based on Cochran’s formula, a sample of ۲۱۷ managers and employees was selected. Non-probability convenience sampling was employed for sample selection.

To test the research hypotheses, and SMART PLS software were utilized. The findings indicate that smart governance components—including smart participation, smart accountability, smart tra arency, performance of governmental organizations, and use of technology—have a significant impact on the level of public–private participation in Tehran Municipality. This participation encompasses interdepartmental, intra-organizational, inter-regional, and private-sector collaboration.