کیمیا واعظی
طراحی الگوی توانمندسازی افرادشاغل دراقتصاد غیر رسمی (موردمطالعه کولبران شهرستان بانه
- دانشجو
- کیمیا واعظی
- استاد راهنما
- منصور فتحی, حجت اله میرزائی تشنیزی
- استاد مشاور
- حمیده عادلیان راسی
- استاد داور
- ستار پروین, محمد امیرپناهی
- رشته تحصیلی
- مددكاري اجتماعي
- مقطع تحصیلی
- دکتری تخصصی PhD
- تاریخ دفاع
- ۳۱ شهریور ۱۴۰۴
- ساعت دفاع
- چکیده
-
توانمندسازی کولبران، به عنوان یکی از اشکال اشتغال غیررسمی در مناطق مرزی غرب ایران، نشاندهنده توسعه نابرابر، سیاستگذاری ناکارآمد و محرومیت ساختاری است که بر کرامت کولبران تأثیرگذار است. هدف مطالعه، طراحی مدل بومی و مبتنی بر جامعه برای توانمندسازی کولبران شهرستان بانه با تأکید بر مداخلات مددکاری اجتماعی است. دادهها از طریق تحلیل تماتیک، مستندنگاری، مشاهده و مصاحبه با کولبران و کارشناسان جمعآوری شد و مدل اولیه استخراج شد. اعتبارسنجی مدل با رویکرد تلفیقی و استفاده از نسبت اعتبار محتوا (CVR) انجام شد.
موانع اصلی توانمندسازی کولبران شامل زمینههای اجتماعی-فرهنگی، حکمرانی ناکارآمد، کاهش عدالت توزیعی و ناهماهنگی سیاستها بود. عوامل تسهیلکننده شامل توانمندسازی نهادی، احیای ظرفیتهای اقتصادی محلی، تقویت سرمایههای انسانی و اجتماعی و توسعه فرهنگ کارآفرینی بود. مدل پنج مرحلهای شامل درک زمینهای، ارتقای آگاهی انتقادی، برنامهریزی مشارکتی، اقدام جمعی و پایش و ارزیابی است که نقش مددکار اجتماعی در تسهیل مشارکت و پایداری کلیدی است. اعتبارسنجی مدل، وضوح، ضرورت و امکانپذیری آن را تأیید کرد.
- Abstract
-
Kolbari, an informal employment in western Iran's border regions, reflects uneven development, poor policy, and structural deprivation, affecting kolbars' dignity. This study aims to design a localized, community-centered empowerment model for kolbars in Baneh County, emphasizing social work. Using thematic analysis of documents, observations, and interviews, a conceptual model was developed. Validation involved experts’ qualitative feedback and quantitative content validity ratio (CVR).
Barriers identified include socio-cultural entrenchment, weak governance, distributive injustice, and policy gaps. Facilitators are institutional empowerment, local economic revitalization, stronger human and social capital, and entrepreneurial culture. The five-stage model includes contextual understanding, critical awareness, participatory planning, collective action, and ongoing evaluation, with social workers facilitating participation and sustainability. Validation confirmed the model’s clarity, necessity, and feasibility.