روایتِ بهار از زاویه دوربین ما

با وزش نخستین نسیم‌های فروردین، گویی روح تازه‌ای در کالبد سنگ و سیمان دانشگاه دمیده شده است. از سردر اصلی که وارد می‌شوی، بوی خوش سبزه‌های تازه کوتاه شده و عطر مدهوش‌کننده یاس‌ها، به استقبالت می‌آیند.

دیوارهای دانشکده که تا دیروز زیر سایه خاکستری زمستان و جنگ گویی مرده بودند، حالا در قاب شکوفه‌های زرد، صورتی و سفید و قرمز جان گرفته‌اند. فقط چشمانمان تماشای دانشجویانی که کتاب به دست، زیر سایه‌سار درختان نودمیده نشسته‌اند و تابلویی بی‌نظیر از پیوند علم و طبیعت را ترسیم می‌کند، کم دارد.  بهار در دانشگاه ما، فقط یک فصل نیست؛ یک رستاخیز است برای اندیشه‌هایی که می‌خواهند مثل جوانه، سر از خاک برآورند و رو به نور قد بکشند.

این روزها قدم زدن در محوطه دانشگاه، تجربه‌ای متفاوت از همیشه است. فضای سبز دانشگاه جان دوباره‌ای گرفته است. بهار دانشگاه انگار با خودش یک «مُسَکن» طبیعی آورده برای آلام روزهایی که بوی باروت می‌دهد.

کافی است پنجره‌ها را باز کنی تا صدای گنجشک‌ها و بوی نای باران روی آسفالت، تمام خستگی را از تنت به‌در کند. ما با دوربین‌هایمان گشتی در محوطه زدیم تا این لحظات گذرا را ثبت کنیم. تماشای رقص شکوفه‌ها روی صندلی‌های آهنین و سنگی محوطه، یادمان می‌آورد که در کنار تمام فرمول‌ها و کتاب‌ها، باید ایستاد و نفسی عمیق کشید.

این شما و این هم روایتِ بهار از زاویه دوربین ما…

عکاسان: راحله قادری، هلیا امیری نسب